“Τραύμα είσαι, ανοιχτό…”. Δεν εξηγείται αλλιώς πως ένας ήπιων τόνων δημοσιογράφος, όπως ο Γιάννης Πρετεντέρης, μεταμορφώνεται σε Μέγαιρα όταν ακούει το όνομα “Τζαβάρας”.
Δεν είναι λίγες οι φορές που περίοικοι στην πανέμορφη γειτονιά του Ψυχικού με τα υπέροχα παρτέρια που φιλοτέχνησε ο δήμαρχος Ξυριδάκης και θα μείνουν στην ιστορία ως “Πρετεντερία” έχουν ξυπνήσει κάποια βράδια από την απόκοσμη κραυγή
“Τζαβάρας”!
Εντέλει οποιοσδήποτε άνδρας, όσο ατσάλινος και αν μοιάζει, έχει ένα αδύνατο σημειό. Ένα βίωμα που τον στοιχειώνει. Έτσι και ο Γιάννης δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεράσει εκείνη την αποφράδα νύχτα που ο Τζαβάρας τον παρομοίασε με… Τοπ Μόντελ!
Ο κύριος Πρετεντέρης όμως ήθελε να τον θαυμάζουν για το μυαλό του και όχι για το Ολύμπιο κάλλος του. Έτσι, ανά τακτά χρονικά διαστήματα χάνει τον έλεγχο και αφήνεται έρμαιο του ασίγαστου πάθους του για τον υπουργό από την Ηλεία. Οι συνάδελφοι του μάλλον τον αντιμετωπίζουν με συγκατάβαση, ακόμα και όταν οδηγείται στα όρια Χιτλερικού πογκρόμ. Μόλις χθες έγραφε στο “Βήμα” για το “πως είναι δυνατόν βουλευτής από την Ηλεία να γίνεται υπουργός πολιτισμού” (!!!) Σε λίγο μπορει να ισχυρισθεί πως η Αρχαία Ολυμπία είναι κέντρο παγανισμού και να ζητήσει να απαγορευθεί η είσοδος στον Τζαβάρα σε Ορθόδοξες εκκλησίες. Μπορεί να του καταλογίσει ότι ευθύνεται για την εξαφάνιση της σαρδέλας από το λιμάνι του Κατακόλου. Δεν έχει σημασία. Ο Πρετεντέρης θα είναι πάντα ένας Αχιλλεύς της δημοσιογραφίας που όταν βλέπει ξώφτερνο θα σκέφτεται τον Τζαβάρα.
Εάν το δει πάντως ορθολογικά, θα καταλάβει ότι είναι πολύ πιο άξιος. Απολαμβάνει πολλαπλάσιες αποδοχές, έχοντας μόνο μία ψήφο: Του αφεντικού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου