Toυ Θεόδωρου Σαββίδη
Τίποτε πλέον δεν είναι όρθιο, και δεν μιλάω για τα σπίτια και τα δέντρα, αυτά είναι όρθια και μας κοιτάζουν να καταρρέουμε. Μας κοιτάζουν να μην μπορούμε να σταθούμε όρθιοι μπροστά στον εαυτό μας. Μας κοιτάζουν να καταρρέουμε μαζί με τις ευχές μας, μαζί με τα όνειρα μας.
Οι ευχές μας καταρρέουν την ίδια στιγμή που τις ξεστομίζουμε, καταρρέουν γιατί δεν τις πιστεύουμε, και όταν κάτι δεν το πιστεύουμε δεν έχει τη δύναμη να πάρει σάρκα και οστά. Τα όνειρα μας πλέον έχουν ξεθωριάσει, έχουν γίνει φιγούρες που είναι αδύνατον να τις πιάσουμε, πεθαίνουν, πεθαίνουν όχι γιατί έχουν γεράσει, αλλά γιατί δεν πιστεύουμε ότι μπορούμε να τα ζήσουμε, δεν μπορούμε ούτε καν να τα αγγίξουμε. Και όταν δεν μπορούμε να ευχηθούμε στο φίλο μας να ζήσει τα όνειρα του, τι μπορούμε αλήθεια να του ευχηθούμε?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου