Οι εξελίξεις δεν είναι γραμμικές. Είναι αλματώδεις. Κι όταν προκύπτουν, δημιουργούν δεδομένα μη αντιστρέψιμα. Οπως πάντα, η Ιστορία έχει τις ειρωνείες της. Χύθηκε τόσο μελάνι για το μοντέλο του ντόμινο τη δεκαετία του ’60 στο γεωπολιτικό περιβάλλον του Ψυχρού Πολέμου.
Τότε υποτίθεται πως αν έπεφτε το Βιετνάμ, θα περνούσε στους κομμουνιστές όλη η Νοτιοανατολική Ασία. Η Σαϊγκόν παραδόθηκε τελικά το 1975, αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι στην Ασία. Οι τοπικοί εθνικισμοί ή τα κατάλοιπα της αποικιοκρατίας φαίνεται πως μέτρησαν περισσότερο από τις ιδεολογίες.
Τριάντα τόσα χρόνια αργότερα, ένα κλασικό ντόμινο άρχισε να εξελίσσεται στη Βόρεια Αφρική και αναδείχθηκε σε στρατηγικό ντόμινο για να ανοίξει τον δρόμο σε μια ισλαμική Μέση Ανατολή. Η κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα έδειξε πόσο σάπιες ήταν οι απολυταρχίες του αραβικού κόσμου. Η CIA δεν είχε προβλέψει τις εξελίξεις, η αμερικανική κυβέρνηση άλλαζε κάθε μέρα θέση, αλλά ο πρόεδρος Ομπάμα συνειδητοποίησε εγκαίρως ότι «ρεαλπολιτίκ» δεν σημαίνει και υποστήριξη του στάτους κβο. Πάντως, η απάντηση για την «εξέγερση του Νείλου» δεν έχει δοθεί ακόμη κι ας δείχνουν να προελαύνουν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Πολλοί μιλούν για «ανολοκλήρωτη» επανάσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου