Η κρίση μου υπενθύμισε την ξεχασμένη αξία της οικογένειας. Από τότε που τα πεθερικά μου ήρθαν να μείνουν στο σπίτι μας νιώθω αυτή τη θαλπωρή της γεμάτης οικογένειας. Και είναι αυτή η διάθεση για το μοίρασμα που με κάνει να νιώθω έτσι.
Στο κάτω-κάτω δυο μεγάλοι άνθρωποι τι θα τις κάνανε τις δυο συντάξεις που παίρνουν; Να φανταστείτε ότι, εντελώς αυθόρμητα, άρχισα να φωνάζω τη πεθερά μου "μάνα". Ειδικά τις πολύ κρύες μέρες που πρέπει να ανάψουμε το τζάκι, μαζευόμαστε και οι επτά στο σαλόνι και εγώ συγκινούμαι γιατί μου θυμίζει τη "στιά" στο σπίτι του παππού μου στο χωριό όταν ήμουνα μικρός. Τόσο κοντά όσο τώρα, είναι αλήθεια, δεν είχε έρθει ποτέ η οικογένειά μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου