Νομικά παράδοξα

Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι την επιχειρηματολογία με την οποία η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να θεμελιώσει τον ισχυρισμό της ότι ο Ψωμιάδης δεν θα πρέπει να τιμωρηθεί διοικητικά,

επειδή όταν διέπραξε τις πράξεις για τις οποίες καταδικάστηκε ήταν νομάρχης, ενώ τώρα είναι περιφερειάρχης.

Αυτό κατά τη λογική τους σημαίνει πως από το αξίωμα του περιφερειάρχη μπορεί να εκπέσει μόνο αν καταδικαστεί για πράξεις που θα διαπράξει με τη νέα του ιδιότητα. Κι εκείνο που μ' εκπλήσσει είναι πώς γίνεται ένα κόμμα που φιλοδοξεί να ξανακυβερνήσει να μην είναι σε θέση να σκαρφιστεί ένα στοιχειωδώς βάσιμο επιχείρημα για να μπαλώσει την περίπτωση Ψωμιάδη.

Είχα την εντύπωση ότι έχει ωριμάσει πια στις τάξεις των πολιτικών η λογική ότι δεν αποτελούν κάποιο προνομιούχο είδος που θα πρέπει ν' απολαμβάνει διαφορετική μεταχείριση από εκείνη που οι νόμοι του κράτους επιφυλάσσουν για όλους εμάς τους κοινούς θνητούς.

Προφανώς είχα πέσει έξω. Για κάποιους εξακολουθεί να ισχύει η λογική πως η κάθαρση και η τιμωρία είναι διαδικασίες που θα πρέπει να επιβάλλονται μόνο στην περίπτωση που στρέφονται εναντίον των «άλλων» και όχι των «δικών μας».

Και προκειμένου να υπηρετήσουν τη λογική αυτή φτάνουν και στη νομική ευρεσιτεχνία σύμφωνα με την οποία τα αδικήματα δεν διαπράττονται από τα φυσικά πρόσωπα, αλλά από τα αξιώματα που αυτά κατέχουν. Ο νομάρχης Ψωμιάδης αδικοπράγησε, όχι ο περιφερειάρχης Ψωμιάδης.

'Ή την ακόμη εξωφρενικότερη άποψη πως από τη στιγμή που το εκλογικό σώμα τον εξέλεξε περιφερειάρχη, αυτόματα οι όποιες αιτιάσεις σε βάρος του παραγράφονται, μηνύσεις και διώξεις καταλήγουν στο καλάθι των αχρήστων και η κάλπη υποκαθιστά τη Δικαιοσύνη.

Δεν ξέρω μήπως στο πλαίσιο της πρότασης της Νέας Δημοκρατίας για αναθεώρηση του Συντάγματος, διατυπωθεί και καμία εισήγηση για να καθιερωθεί ο θεσμός του δημοψηφίσματος ως διαδικασία μέσω της οποίας θα κρίνεται η ενοχή ή η αθωότητα των πολιτικών προσώπων.

Σήμερα η χώρα βρίσκεται σε τραγικά δύσκολη θέση. Τόσο δύσκολο είναι να καταλάβουν οι αποτελούντες την πολιτική ηγεσία του τόπου ότι το λιγότερο που οφείλουν να κάνουν είναι να προστατεύσουν ως κόρην οφθαλμού την όποια αξιοπιστία τούς έχει απομείνει.

MT