Υπό την πίεση διλημμάτων

Μια περίοδος σημαντικών και ραγδαίων εξελίξεων ξεκινάει από τη Δευτέρα του Πάσχα. Στην ατζέντα εγγράφονται η συγκεκριμενοποίηση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος σταθερότητας.
Η διαπραγμάτευσή του με την τρόικα, η οποία θέτει αρκετά ερωτήματα γύρω από τη δυνατότητα επίτευξης ορισμένων στόχων. Η ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου από τη Βουλή. Η καθοριστική Σύνοδος Κορυφής του Ιουνίου, όπου θα έχουν ολοκληρωθεί και οι αξιολογήσεις της ΕΕ, για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους σε συνδυασμό με το ευρύτερο πρόβλημα χρέους της Ευρώπης.
Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων θα προσδιορίσει το εύρος και το περιεχόμενο των πολιτικών πρωτοβουλιών που όλα δείχνουν ότι θα πάρει ο κ. Παπανδρέου σε σχέση με το θέμα του ανασχηματισμού και ενδεχομένως με εκείνο της περίπτωσης προσφυγής σε πρόωρες εκλογές, που ουδείς μπορεί να αποκλείσει.
Τα κρίσιμα ερωτήματα είναι πρώτον, η ικανότητα (που αμφισβητείται) της κυβέρνησης να προχωρήσει με γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει έναντι της τρόικας.
Συναφείς παράμετροι του ερωτήματος αυτού είναι το μέγεθος των κοινωνικών αντιδράσεων, η στάση της αντιπολίτευσης, η κατάσταση της δημόσιας διοίκησης, που αποτελεί το «εργαλείο» εφαρμογής των μέτρων και των διαρθρωτικών αλλαγών, αλλά και οι «εσωτερικές αντιδράσεις» στο ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση, που παρ' ότι δεν έχουν «μορφοποιηθεί», δύσκολα θα αποφευχθεί η δημόσια έκφρασή τους προϊόντος του χρόνου...
Το δεύτερο ερώτημα αφορά την ουσία. Είναι εφικτό το «πακέτο» στους χρόνους και τους ρυθμούς που ζητείται όχι μόνο να υλοποιηθεί, αλλά να πετύχει τους στόχους του και να βγάλει τη χώρα από την κρίση; 'ΗΗ έχουμε περιπέσει σ' έναν φαύλο κύκλο που δεν οδηγεί πουθενά;
Η αλήθεια είναι ότι το έλλειμμα μειώνεται. Οι εξαγωγές μας βελτιώνονται. Το καλοκαίρι περιμένουμε αύξηση του τουρισμού. Από την άλλη, όμως, η ύφεση θα είναι και το 2011 κολλημένη στο 4%, η ανεργία αυξάνει ραγδαία και η δυναμική της διεύρυνσης του χρέους δεν ανακόπτεται. Τα spreads είναι στα ύψη. Αντιλαμβανόμεθα ότι η απόδοση ενός εξυγιαντικού δημοσιονομικού και διαρθρωτικού προγράμματος για να κριθεί θέλει έναν ευρύτερο χρόνο. Ομως το 2012, που τελειώνουν τα 110 δισ., θα χρειαστούμε να δανειστούμε επιπλέον 30 περίπου δισ. από τις αγορές, που όλα δείχνουν ότι θα είναι «κλειστές» για την Ελλάδα. Σ' αυτό το ενδεχόμενο, ο κ. Παπακωνσταντίνου είπε ότι θα προσφύγουμε στον προσωρινό ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας. Σύμφωνοι. Με ποιους όρους; Αυτό προς το παρόν είναι άγνωστο. Και μετά το 2013 μας περιμένει ο μόνιμος ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθερότητας, όπου εάν κριθεί το χρέος μας μη βιώσιμο (το πιο πιθανό), η αναδιάρθρωση είναι υποχρεωτική.
Εάν αυτή η «διαδρομή» εξελιχθεί πάνω - κάτω όπως την περιγράφουμε και την οποία οι περισσότεροι διεθνείς αναλυτές θεωρούν πιθανή, βρισκόμαστε μπροστά σε μια αναπόδραστη περίπου (κάποιου τύπου) αναδιάρθρωση του χρέους μας.
Το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα είναι -πέραν της δικής μας προσπάθειας- τι συμφέρει τη χώρα. Να ακολουθήσει, εάν μπορέσει, αυτή την πορεία μέχρι το 2013 ή να επιδιώξει επιτάχυνση των εξελίξεων; Επιχειρήματα υπάρχουν και για τις δύο εκδοχές. Η κυβέρνηση επιμένει στην πρώτη εκδοχή, υποστηρίζοντας επιπλέον ότι ενδεχομένως να καταφέρουμε να αποφύγουμε την αναδιάρθρωση. Η πλειονότητα των ξένων έγκυρων αναλυτών, μερικοί Ελληνες πολιτικοί και κάποιοι Ευρωπαίοι ηγέτες (παρασκηνιακώς) υιοθετούν τη δεύτερη εκδοχή. Ο «χρόνος» έχει πολλαπλή αξία, όπως επίσης και ο «τρόπος» και το «είδος» της αναδιάρθρωσης.
Τον Ιούνιο, εκ των πραγμάτων, θα φανεί «πού γέρνει η πλάστιγγα», πράγμα το οποίο θα «κινητοποιήσει» τις πολιτικές εξελίξεις...

Από τον Παναγιώτη Δ. Παναγιώτου
πηγη:«E»

Μ.Ζ.