Περίοδος Β' Τεύχος 53 Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 1976
Η ΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
του Θόδωρου Πάγκαλου...
Ο πολιτικός και πνευματικός "κόσμος" της χώρας μας έχει συναινέσει στη δημιουργία του νοσηρού πολιτικού κλίματος που γενικά ονομάζεται "εθνική αντιδικτατορική ενότητα".Δεν μπορούμε εδώ να συζητήσουμε την ουσία του κολοσσιαίου αυτού πολιτικού εκβιασμού που ασκεί η δεξιά σε βάρος του λαού.Μας αρκεί να διαπιστώσουμε οτι συστατικό στοιχείο του είναι η απόκρυψη απο την κοινή γνώμη κρίσιμων στοιχείων της πολιτικής ζωής , όπως για τις ευθύνες του πραξικοπήματος της Κύπρου, ή η εμφάνιση άλλων στοιχείων με ολότελα εξωπραγματικό, μυθολογικό τρόπο.Έτσι, δίνοντας στην "ευρωπαϊκή"προοπτική του κοινωνικού μας γίγνεσθαι,διαστάσεις και περιεχόμενο αλλοιωμένα,πολιτικοί οργανισμοί και διανοούμενοι συνεργούν σε ένα σοβαρό αποπροσανατολισμό της δημόσιας ζωής.
Έχει διαδοθεί η εντύπωση ότι η αρχική σύνδεση με την ΕΟΚ και η πρόσφατη αίτηση εισδοχής αποτελούσαν ουσιαστική επιλογή πρότυπου οικονομικής αναπτυξης.Η οικονομική στρατηγική της δεξιάς που κυβέρνησε χωρις διακοπη τον τόπο στο μεταπόλεμο, είναι όμως πολύ ευρύτερη:η μέγιστη δυνατή ενσωμάτωση στην παγκόσμια καπιταλιστική αγόρασαν πλαίσιο μιας εξαρτημένης περιφερειακής εκβιομηχάνισης.Μπροστά στην επιδίωξη της νομισματικής σταθερότητας,τη διατήρηση της μετατρεψιμότητας της δραχμής ,την ελευθερία των εισαγωγών και την πριμοδότηση του ξένου κεφαλαίου,οι ευρωπαϊκές συμβάσεις είναι δευτερεύοντα και υποταγμένα στοιχεία.
..............Η ανυπαρξία της ΕΟΚ σαν υπερεθνικής πολιτικής πραγματικότητας, εκδηλώνετε εδώ και πολλά χρόνια με την αδυναμία να ξεπεράσει τον κανόνα της ομοφωνίας και για τις πιο ανώδυνες κοινοτικές αποφάσεις.Έτσι, κάθε κοινή στάση είναι αποτέλεσμα τέτοιων συμβιβασμών,ώστε να μην έχει κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο.Δεν υπάρχει κοινή στάση απέναντι στη μεταρρύθμιση του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος ,κοινή πολιτική για το σταμάτημα του πληθωρισμού,τον έλεγχο της ασυδοσίας των μονοπωλίων.Η πολιτική ανυπαρξία της ΕΟΚ φαίνεται ακόμα πιο καθαρά στις σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο:την ΕΣΣΔ και την Ανατολική Ευρώπη,τη Μέση Ανατολή,τη Μεσόγειο και τον Τρίτο κόσμο.Τώρα που η Γαλλία εγκαταλείπει ραγδαία την ντεγκωλική θέληση ανεξαρτησίας,πρυτανεύει,σε τελευταία ανάλυση,χωρίς κανένα φραγμό,η θέληση των ΗΠΑ.Να φανταζόμαστε ότι στην ελληνοτουρκική διαφορά και το Κυπριακό,μια ή περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες θα διακινδυνεύσουν ρήξη με τις ΗΠΑ για να μας υποστηρίξουν,σημαίνει ή εγκληματική αφέλεια ή φοβερή έλλειψη ενημέρωσης.
Αλλα αυτό βαθύτερα διαιρεί και θέτει σε κρίση την ευρωπαϊκή ενοποίηση, είναι κυρίως το κοινωνικό πρόβλημα.Όλο και περισσότερο φαίνεται ότι κανενός είδους κοινό μέλλον δεν είναι δυνατόν για την Βόρεια και Νότια Ευρώπη.Στην πρώτη,η ενσωμάτωση του πληθυσμού στο σύστημα έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις,ώστε κάθε ιδέα κοινωνικής αλλαγής,που να θίγει τα θεμέλια του συστήματος,φαίνεται εξτρεμιστική και δεν κινητοποιεί παρα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού.
Στη δεύτερη,κάποιας μορφής αναδιάρθρωση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και του κοινωνικού πλούτου, είναι το ζήτημα της ημέρας.Ο κίνδυνος στη Νότια Ευρώπη για το σύστημα δεν προέρχεται μόνο απο την ύπαρξη εκσυγχρονισμένων και μαζικών κομμουνιστικών κομμάτων,που αποδεσμεύτηκαν απο απωθητικό σοβιετικό γραφειοκρατικό σύστημα,αλλα και παο τη ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού,που μέχρι τώρα ψήφιζε συντηρητικά κόμματα ή αδρανούσε.Τα στρώματα αυτά,μικροαστοί θαμπωμένοι απο την υποτιθέμενη κινητικότητα του συστήματος ή την αύξηση κατανάλωσης εμπορευμάτων,νέοι,γυναίκες και αγρότες,δέσμιοι των πατριαρχικών δομών ή της αντιδραστικής καθολικής ιεραρχίας,ξανασυνδέονται με τις ριζοσπαστικές ή αναρχικές παραδόσεις του 19ου αιώνα και πλαισιώνουν τα σοσιαλιστικά κόμματα,την άκρα αριστερά ακόμα κια τους κομμουνιστές.
Ο ανομολόγητος πόθος της ελληνικής άρχουσας τάξης,ήταν πάντα,να μπορεί να εκμεταλλεύται και να εξουσιάζει ένα λαό με την φιλοπονία και την πειθαρχία των Γερμανών,το φλέγμα και τον συντηρητισμό των Άγλλων και το βιοτικό επίπεδο των Πακιστανών.Να επιταχύνει κατα κάποιον τρόπο,τον ρού της ιστορίας στο επικοδόμημα και να τον επιβραδύνει στο σκέλος της οικονομικής βάσης,που αφορά την αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος.Στην πράξη, γινόταν συχνά το αντίθετο.Οι εργαζόμενοι,που σήκωναν το κύριο βάρος της εκβιομηχάνισης όπως και του εκσυγχρονισμού της γεωργίας,πετύχαιναν χάρη στους οξύτερους κοινωνικούς αγώνες να διευρύνουν την καταναλωτική τους δυνατότητα.Συχνά,έθεταν σε κίνδυνο το ίδιο το θεσμικό κατεστημένο,τους μηχανισμούς της εξουσίας,και ανάγκαζαν την ολιγαρχία,να αναστείλει την λειτουργία του συστήματος,να αρνηθει τους ίδιους τους κανόνες που δικαιολογούσαν την κρατική τους οργάνωση.Κι όταν η εξουσία της ολιγαρχίας δείχνει το πιο στυγνό της πρόσωπο,της απεριόριστης βίας, και όταν ασκεί τους πιο λεπτούς ψυχολογικούς εκβιασμούς κοινοβουλετικού χαρακτήρα,τα βασικά της επιχειρήματα τα προμηθεύεται απο το εξωτερικό. Γιατί ο τόπος μας,στο βαθμό που το λαϊκό κίνημα δεν μπόρεσε ακόμα να κατακτήσει την εξουσία,δεν φτιάχνει την ιστορία του αλλα την υφίσταται.Οι καταπιεσμένοι έχουν να χάσουν εκτός απο τα δεσμά τους και κάτι άλλο εξαιρετικά πολύτιμο:την ιδεολογική τους διαύγεια.Η υιοθέτηση του τρόπου σκέψης των αφεντικών, οδηγεί τους λαούς στην πολιτική εξαχρείωση.Γι'αυτό, είναι απαραίτητο να πάρει η συζήτηση γύρω απο την ΕΟΚ τις πραγματικές τις διαστάσεις.Όταν και αν γίνουμε δεκτοί στην κοινότητα,θα ανοίξουν μερικές βραχυπρόθεσμες προοπτικές για την εξέλιξη του ελληνικού καπιταλισμού,ορισμένες κατηγορίες του πληθυσμού θα ωφεληθούν ίσως απο ορισμένες παροχές, όπως η χρηματοδότηση της αναδιάρθρωσης της γεωργίας.Τα κύρια προβλήματα της χώρας και πρώτα απο όλα η εθνική μας επιβίωση απέναντι στα τουρκοαμερικάνικα ιμπεριαλιστικά σχέδια,δεν θα χάσουν ούτε στιγμή την οξύτητα τους.
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Η ΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
του Θόδωρου Πάγκαλου...
Ο πολιτικός και πνευματικός "κόσμος" της χώρας μας έχει συναινέσει στη δημιουργία του νοσηρού πολιτικού κλίματος που γενικά ονομάζεται "εθνική αντιδικτατορική ενότητα".Δεν μπορούμε εδώ να συζητήσουμε την ουσία του κολοσσιαίου αυτού πολιτικού εκβιασμού που ασκεί η δεξιά σε βάρος του λαού.Μας αρκεί να διαπιστώσουμε οτι συστατικό στοιχείο του είναι η απόκρυψη απο την κοινή γνώμη κρίσιμων στοιχείων της πολιτικής ζωής , όπως για τις ευθύνες του πραξικοπήματος της Κύπρου, ή η εμφάνιση άλλων στοιχείων με ολότελα εξωπραγματικό, μυθολογικό τρόπο.Έτσι, δίνοντας στην "ευρωπαϊκή"προοπτική του κοινωνικού μας γίγνεσθαι,διαστάσεις και περιεχόμενο αλλοιωμένα,πολιτικοί οργανισμοί και διανοούμενοι συνεργούν σε ένα σοβαρό αποπροσανατολισμό της δημόσιας ζωής.
Έχει διαδοθεί η εντύπωση ότι η αρχική σύνδεση με την ΕΟΚ και η πρόσφατη αίτηση εισδοχής αποτελούσαν ουσιαστική επιλογή πρότυπου οικονομικής αναπτυξης.Η οικονομική στρατηγική της δεξιάς που κυβέρνησε χωρις διακοπη τον τόπο στο μεταπόλεμο, είναι όμως πολύ ευρύτερη:η μέγιστη δυνατή ενσωμάτωση στην παγκόσμια καπιταλιστική αγόρασαν πλαίσιο μιας εξαρτημένης περιφερειακής εκβιομηχάνισης.Μπροστά στην επιδίωξη της νομισματικής σταθερότητας,τη διατήρηση της μετατρεψιμότητας της δραχμής ,την ελευθερία των εισαγωγών και την πριμοδότηση του ξένου κεφαλαίου,οι ευρωπαϊκές συμβάσεις είναι δευτερεύοντα και υποταγμένα στοιχεία.
..............Η ανυπαρξία της ΕΟΚ σαν υπερεθνικής πολιτικής πραγματικότητας, εκδηλώνετε εδώ και πολλά χρόνια με την αδυναμία να ξεπεράσει τον κανόνα της ομοφωνίας και για τις πιο ανώδυνες κοινοτικές αποφάσεις.Έτσι, κάθε κοινή στάση είναι αποτέλεσμα τέτοιων συμβιβασμών,ώστε να μην έχει κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο.Δεν υπάρχει κοινή στάση απέναντι στη μεταρρύθμιση του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος ,κοινή πολιτική για το σταμάτημα του πληθωρισμού,τον έλεγχο της ασυδοσίας των μονοπωλίων.Η πολιτική ανυπαρξία της ΕΟΚ φαίνεται ακόμα πιο καθαρά στις σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο:την ΕΣΣΔ και την Ανατολική Ευρώπη,τη Μέση Ανατολή,τη Μεσόγειο και τον Τρίτο κόσμο.Τώρα που η Γαλλία εγκαταλείπει ραγδαία την ντεγκωλική θέληση ανεξαρτησίας,πρυτανεύει,σε τελευταία ανάλυση,χωρίς κανένα φραγμό,η θέληση των ΗΠΑ.Να φανταζόμαστε ότι στην ελληνοτουρκική διαφορά και το Κυπριακό,μια ή περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες θα διακινδυνεύσουν ρήξη με τις ΗΠΑ για να μας υποστηρίξουν,σημαίνει ή εγκληματική αφέλεια ή φοβερή έλλειψη ενημέρωσης.
Αλλα αυτό βαθύτερα διαιρεί και θέτει σε κρίση την ευρωπαϊκή ενοποίηση, είναι κυρίως το κοινωνικό πρόβλημα.Όλο και περισσότερο φαίνεται ότι κανενός είδους κοινό μέλλον δεν είναι δυνατόν για την Βόρεια και Νότια Ευρώπη.Στην πρώτη,η ενσωμάτωση του πληθυσμού στο σύστημα έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις,ώστε κάθε ιδέα κοινωνικής αλλαγής,που να θίγει τα θεμέλια του συστήματος,φαίνεται εξτρεμιστική και δεν κινητοποιεί παρα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού.
Στη δεύτερη,κάποιας μορφής αναδιάρθρωση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και του κοινωνικού πλούτου, είναι το ζήτημα της ημέρας.Ο κίνδυνος στη Νότια Ευρώπη για το σύστημα δεν προέρχεται μόνο απο την ύπαρξη εκσυγχρονισμένων και μαζικών κομμουνιστικών κομμάτων,που αποδεσμεύτηκαν απο απωθητικό σοβιετικό γραφειοκρατικό σύστημα,αλλα και παο τη ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού,που μέχρι τώρα ψήφιζε συντηρητικά κόμματα ή αδρανούσε.Τα στρώματα αυτά,μικροαστοί θαμπωμένοι απο την υποτιθέμενη κινητικότητα του συστήματος ή την αύξηση κατανάλωσης εμπορευμάτων,νέοι,γυναίκες και αγρότες,δέσμιοι των πατριαρχικών δομών ή της αντιδραστικής καθολικής ιεραρχίας,ξανασυνδέονται με τις ριζοσπαστικές ή αναρχικές παραδόσεις του 19ου αιώνα και πλαισιώνουν τα σοσιαλιστικά κόμματα,την άκρα αριστερά ακόμα κια τους κομμουνιστές.
Ο ανομολόγητος πόθος της ελληνικής άρχουσας τάξης,ήταν πάντα,να μπορεί να εκμεταλλεύται και να εξουσιάζει ένα λαό με την φιλοπονία και την πειθαρχία των Γερμανών,το φλέγμα και τον συντηρητισμό των Άγλλων και το βιοτικό επίπεδο των Πακιστανών.Να επιταχύνει κατα κάποιον τρόπο,τον ρού της ιστορίας στο επικοδόμημα και να τον επιβραδύνει στο σκέλος της οικονομικής βάσης,που αφορά την αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος.Στην πράξη, γινόταν συχνά το αντίθετο.Οι εργαζόμενοι,που σήκωναν το κύριο βάρος της εκβιομηχάνισης όπως και του εκσυγχρονισμού της γεωργίας,πετύχαιναν χάρη στους οξύτερους κοινωνικούς αγώνες να διευρύνουν την καταναλωτική τους δυνατότητα.Συχνά,έθεταν σε κίνδυνο το ίδιο το θεσμικό κατεστημένο,τους μηχανισμούς της εξουσίας,και ανάγκαζαν την ολιγαρχία,να αναστείλει την λειτουργία του συστήματος,να αρνηθει τους ίδιους τους κανόνες που δικαιολογούσαν την κρατική τους οργάνωση.Κι όταν η εξουσία της ολιγαρχίας δείχνει το πιο στυγνό της πρόσωπο,της απεριόριστης βίας, και όταν ασκεί τους πιο λεπτούς ψυχολογικούς εκβιασμούς κοινοβουλετικού χαρακτήρα,τα βασικά της επιχειρήματα τα προμηθεύεται απο το εξωτερικό. Γιατί ο τόπος μας,στο βαθμό που το λαϊκό κίνημα δεν μπόρεσε ακόμα να κατακτήσει την εξουσία,δεν φτιάχνει την ιστορία του αλλα την υφίσταται.Οι καταπιεσμένοι έχουν να χάσουν εκτός απο τα δεσμά τους και κάτι άλλο εξαιρετικά πολύτιμο:την ιδεολογική τους διαύγεια.Η υιοθέτηση του τρόπου σκέψης των αφεντικών, οδηγεί τους λαούς στην πολιτική εξαχρείωση.Γι'αυτό, είναι απαραίτητο να πάρει η συζήτηση γύρω απο την ΕΟΚ τις πραγματικές τις διαστάσεις.Όταν και αν γίνουμε δεκτοί στην κοινότητα,θα ανοίξουν μερικές βραχυπρόθεσμες προοπτικές για την εξέλιξη του ελληνικού καπιταλισμού,ορισμένες κατηγορίες του πληθυσμού θα ωφεληθούν ίσως απο ορισμένες παροχές, όπως η χρηματοδότηση της αναδιάρθρωσης της γεωργίας.Τα κύρια προβλήματα της χώρας και πρώτα απο όλα η εθνική μας επιβίωση απέναντι στα τουρκοαμερικάνικα ιμπεριαλιστικά σχέδια,δεν θα χάσουν ούτε στιγμή την οξύτητα τους.
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Αναρτήθηκε από tromaktiko
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου