Επιθυμητή ποσότητα φλέγματος

Δεν έχω καμία απολύτως δικαιολογία, είμαι απλά ένας δειλός με πάρα πολλές αλυσίδες.

Μου δόθηκε η τέλεια ευκαιρία κι εγώ έκανα πίσω. Ζητάω συγνώμη από όλο τον ελληνικό λαό.

Ελπίζω να βρεθεί κάποιος πιο ικανός και πιο άξιος από εμένα. Σας πρόδωσα όλους συμπολίτες μου.Συγνώμη και πάλι Ελλάδα.

Πριν αρχίσετε να αναρωτιέστε γιατί ζητάω συγνώμη

από όλο τον ελληνισμό θα σας εξηγήσω πως διαδραματίστηκαν κάποια γεγονότα πριν μερικές ημέρες.
Ήμουν με την σύζυγο μου κάπου (δεν μπορώ να πω περισσότερες λεπτομέρειες για ευνόητους λόγους) όταν ξαφνικά την άκουσα να μου λέει:

-Κοίτα το ζεύγος Παπανδρέου απέναντι μας.

Γυρίζω το βλέμμα μου και βλέπω τον Γιώργο και την σύζυγο του να κατευθύνονται προς εμάς.

Οι επόμενες λέξεις που ακούστηκαν ήταν:

-Μην τολμήσεις και κάνεις καμία βλακεία.

Χωρίς να πω απολύτως τίποτα έσφιξα το αριστερό μου χέρι που κρατούσε τη σύζυγο μου. Το δεξί χέρι ήταν ήδη μέσα στην τσέπη του παλτό και κρατούσε επίσης σφιχτά τον στυλό που ήταν εκεί.

Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσες σκέψεις μπορεί να κάνει το ανθρώπινο μυαλό μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα.

Κλείνω τα μάτια.

Οι εικόνες περνούσαν σαν καρέ ταινίας από το μυαλό μου.

Τον είδα να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής απέναντι μου. Η παγερή και χαζοχαρούμενη έκφραση του προσώπου του άλλαξε όταν τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν. Κατάλαβε τι θα γινόταν αλλά ήταν πολύ αργά για οποιαδήποτε αντίδραση. Το δεξί χέρι βγήκε από την τσέπη του παλτό και με δύναμη κάρφωσε το στυλό στο λαιμό του. Αίματα πετάχτηκαν στο πρόσωπο μου. Η ίδια κίνηση επαναλήφθηκε αρκετές φορές, ακόμα και όταν το σώμα του βρισκόταν πεσμένο κάτω βουτηγμένο στο αίμα. Δεν μπορούσα να σταματήσω με τίποτα. Η έκρηξη οργής που με είχε καταβάλει ήταν ανεξέλεγκτη. Τότε αισθάνομαι χέρια να με πιάνουν και να με τραβάνε. Πριν με ακινητοποιήσουν πρόλαβα μία τελευταία πράξη αυτοδικίας. Με όση δύναμη μου είχε απομείνει εκτοξεύω μία μεγάλη ποσότητα φλέγματος στο νεκρό κουφάρι του. Αυτό ήταν. Είχε τελειώσει.

Ανοίγω τα μάτια. Επιστροφή στο πριν.
Η σύζυγος μου δίπλα (χαλαρώνω το χέρι, αφήνω το στυλό μέσα στην τσέπη, αλλάζουμε κατεύθυνση) την ακούω να λέει:

-Για μια στιγμή τρόμαξα. νόμιζα ότι θα έκανες τίποτα.

-Σαν τι να κάνω βρε? Το πολύ πολύ να τον έφτυνα.

-Ναι καλά και μετά να δούμε τι θα γινόταν. Εμένα και τα παιδιά δεν μας σκέφτεσαι καθόλου?

Έκρινα ανώφελο να απαντήσω και συνεχίσαμε την πορεία μας σαν να μην συνέβη τίποτα.
Να είστε σίγουρος κύριε Γιώργο (και αυτό ισχύει για κάθε Γιώργο ,πολιτικό, δημοσιογράφο, εκδότη, δικηγόρο κ.τ.λ.)
Είναι απλά θέμα χρόνου στην δική μου θέση να βρεθεί κάποιος που δεν έχει να χάσει τίποτα. Ελπίζω μόνο να προλάβει να εκτοξεύσει και την επιθυμητή ποσότητα φλέγματος.
Συγνώμη και πάλι.....

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Αναρτήθηκε από tromaktiko