Μια φορά και έναν καιρό...

Επειδή ακούγονται πολλά τον τελευταίο καιρό και τα περισσότερα με αρνητική κριτική θα σας πω ένα παραμυθάκι. Οποιεσδήποτε ομοιότητες με καταστάσεις και πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματικές.

Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν στην ισοπεδωμένη χώρα υπήρχαν περί τα 12.000 φαρμακεία…
Επειδή υπήρχαν πολλά προβλήματα και δεν εξυπηρετούσαν όπως έπρεπε τον κόσμο, σε μια νύχτα αποφάσισαν να κάνουν μερικές αλλαγές προς το καλύτερο (?).

Έτσι λοιπόν κατάργησαν τα πληθυσμιακά κριτήρια & τα κριτήρια απόστασης, κατάργησαν το σταθερό ποσοστό κέρδους του φαρμάκου, κατάργησαν το σταθερό ωράριο και διαμορφώθηκε μια νέα κατάσταση.
Τα φαρμακεία δεν ήταν πλέον προσωπικά αλλά έγιναν ανώνυμες εταιρείες (σαν Super market ένα πράγμα). Προσλάμβαναν πτυχιούχους φαρμακοποιούς (είτε από πανεπιστήμια της ομώνυμης χώρας είτε από αλλοδαπές, δεν έχει και πολύ σημασία) και τους έδιναν μισθό περί τα 700, ήταν ανοιχτά πλέον σύμφωνα με το ωράριο των εμπορικών καταστημάτων. Πουλούσαν τα φάρμακα σε τιμές που είχαν συμφωνήσει και μεταξύ τους (ως ανώνυμες εταιρίες) αλλά και με τις φαρμακοβιομηχανίες («καρτέλ» νομίζω λέγεται αυτό?). Ο κόσμος από κει και μετά εξυπηρετούνταν πολύ καλύτερα. Ζητούσες ένα φάρμακο από τον υπάλληλο φαρμακοποιό να στο δώσει χωρίς συνταγή γιατί το ραντεβού με το γιατρό είναι 20 μέρες αργότερα και με ένα καθόλα συμπονετικό ύφος ο υπάλληλος σου απαντούσε «χωρίς συνταγή κύριε δεν γίνεται», «Καλά δεν πειράζει, θα πάω από το διπλανό φαρμακείο να το πάρω» έλεγε ο ασθενής. Έλα όμως που και από εκεί εισέπραττε την ίδια απάντηση. Πώς να πάρει διαφορετική απάντηση αφού και το διπλανό φαρμακείο βρισκόταν υπό την ίδια διοίκηση και ο φαρμακοποιός ήταν και εκεί υπάλληλος των 700? Ξέχασες να πάρεις το γάλα του μωρού και τρέχεις στις 5 η ώρα τα ξημερώματα σε φαρμακείο. «Ένα γάλα παρακαλώ» , «Αμέσως, κύριε. 10 έχει το γάλα και 5 επειδή ήμασταν ανοικτά τέτοια ώρα», «Μα είστε σοβαροί? 10 το γάλα και 5 επειδή είστε ανοικτά?», «Μην το παίρνετε κύριε, ελάτε πάλι αύριο το πρωί». Την επόμενη μέρα το πρωί : « Το χθεσινό γάλα και ένα κουτάκι ασπιρίνες παρακαλώ γιατί δεν έχω κοιμηθεί και πολύ καλά», «Αμέσως κύριε, 10 είπαμε το γάλα και 6 η ασπιρίνη, σύνολο 16 κύριε» , «Μα καλά ζητάτε 6 για 10 ασπιρίνες?», «Τόσο έχει κύριε μου, εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι», «Δεν έχω μαζί μου τόσα, γίνεται να στα φέρω αύριο? Εδώ στη γειτονιά μένω.» «Δεν γίνεται κύριε, έχω να κλείσω ταμείο μετά» «Ε τι να κάνουμε θα δανειστώ από το γείτονα, αφού και στο διπλανό φαρμακείο έτσι λειτουργούν ».
Όσο για το κόστος της λειτουργίας των φαρμακείων προς τα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας? Εκτίναξη προς τα πάνω! Και τι θα κάνουμε τώρα? «ΘΑ ξετινάξουμε το καρτέλ φαρμακείων-φαρμακοβιομηχανιών με εντατικούς ελέγχους στην αγορά! ΘΑ κλείσουν φαρμακεία και βιομηχανίες! ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να παίζει με την υγεία των πολιτών!» (Είμαι σίγουρος πρώτη φορά τα ακούτε αυτά)
Και το παραμύθι μας φτάνει στο τέλος του… Έζησαν αυτοί καλά? Και εμείς καλύτερα?

Ελπίζω να σας άρεσε γιατί αυτήν την πραγματικότητα προσπαθούν να επιβάλλουν και ας μην το ξέρουν ακόμη…Δεν θα είναι η πρώτη φορά… Αφού πάντα, και για τους μεν και για τους δε, οι άλλοι θα φταίνε..

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Αναρτήθηκε από tromaktiko